Stableford: hoe de punten vallen

Een optelling die per hole stopt

Bij gewone strokeplay telt alles mee: elke slag, elke strafslag, op elke hole (Regel 3.3). Bij stableford stopt die optelling per hole. Je holescore wordt vergeleken met een doelscore die de Commissie voor die hole heeft vastgesteld, en die vergelijking levert punten op (Regel 21.1a). Het aantal slagen dat je erover doet, maakt daarna niet meer uit dan de puntenwaarde die eraan hangt. Dat is meteen het grootste verschil met de gewone vorm: één rampzalige hole hoeft je ronde niet te verwoesten, omdat de schade begrensd is tot wat die hole aan punten kon opleveren.

De wedstrijd win je door over alle rondes opgeteld de meeste punten te behalen. Dat kan zonder handicapverrekening, maar de spelvorm leent zich er ook voor om met handicapverrekening te spelen. En hoewel stableford individueel spel is, kan het ook in vormen waarin partners samenspelen, aangepast door Regel 22 (Foursomes) of Regel 23 (Four-ball), en in teamwedstrijden volgens Regel 24. Meer over die indeling van een wedstrijddag lees je bij de wedstrijdvormen en hun indeling.

Hoeveel punten levert een hole op?

Regel 21.1b beschrijft het scoren met een tabel die van 'geen score' loopt tot vier slagen onder de vastgestelde doelscore. Meer dan één slag boven de doelscore, of een hole zonder score, staat daar onderaan. Daarna werkt het omhoog: één slag boven, precies de doelscore, één slag onder, en zo door tot vier slagen onder. Hoeveel punten de R&A aan elk van die resultaten toekent, vind je in de tabel die hoort bij Regel 21 op de site van de R&A. Hier telt vooral de logica: hoe verder onder de doelscore, hoe meer punten, en boven de doelscore houdt het snel op.

Wat moet er op de scorekaart staan?

De scorekaart gedraagt zich bij stableford anders dan je misschien gewend bent. Speel je een hole uit door uit te holen, en levert die score punten op, dan moet de behaalde score op de kaart staan. Levert de score geen punten op, dan hoeft er geen score te staan, of moet er een score staan die nul punten oplevert. Dat klinkt als een vrijbrief, maar let op: 'hoeft niet' betekent niet 'mag nooit'. Wie zeker wil weten wat de marker noteert en waarom, leest eerst hoe de scorekaart is opgebouwd.

Ook wie een hole niet uitgeholed speelt, zit met een eigen regel. Speel je een hole uit zonder uit te holen volgens de Regels, dan hoeft er geen score op de kaart te staan, of moet er een score staan die nul punten oplevert. De niet uitgeholede hole kost je dus punten, geen diskwalificatie. Dat is het voordeel van deze spelvorm ten opzichte van gewone strokeplay, waar niet uitholen zwaardere gevolgen heeft (Regel 3.3c).

Wanneer levert een fout toch diskwalificatie op?

De soepelheid van stableford heeft grenzen. Regel 21.1c somt op welke overtredingen je alsnog de das om doen. Het gaat om het niet uitholen volgens Regel 3.3c, het niet herstellen van afslaan van buiten de afslagplaats bij het beginnen van een hole (Regel 6.1b(2)), het niet herstellen van het spelen van een verkeerde bal (Regel 6.3c) en het niet herstellen van het spelen vanaf een verkeerde plaats bij een ernstige overtreding (Regel 14.7b). Ook wie als partij een fout in de speelvolgorde niet herstelt voor het doen van een slag in de verkeerde volgorde, valt daaronder (Regel 22.3).

Het patroon is steeds hetzelfde: het puntentraject reikt je een uitweg, maar wie een fout niet herstelt terwijl de Regels dat eisen, verliest die bescherming. De spelvorm vergeeft slagen, geen nalatigheid.

Wat gebeurt er met een bal die gestopt of afgeweken is?

Regel 21.1d bevat een uitzondering op Regel 11.2 die specifiek voor stableford geldt. De details daarvan horen bij de spelvorm zelf en staan bij de volledige tekst van de Regel. Het is een van die punten waarop stableford niet gewoon gewone strokeplay met een andere optelling is: de spelvorm grijpt in een concrete speelsituatie in en verandert wat er daarna geldt. Wie in een stableford-wedstrijd speelt en met zo'n situatie te maken krijgt, doet er verstandig aan de uitzondering er even bij te pakken in plaats van af te gaan op wat bij gewone strokeplay gebruikelijk is.

Wanneer is je ronde voorbij?

Een stablefordronde eindigt op een eigen manier (Regel 21.1e). Je ronde is afgerond zodra je de laatste hole hebt uitgehoold, en dat inclusief het herstellen van een fout, zoals volgens Regel 6.1 of 14.7b. Maar er is een tweede mogelijkheid, die typisch is voor deze spelvorm: je kunt er ook voor kiezen de laatste hole niet uit te holen, of de ronde als beëindigd beschouwen zodra je voor die hole al het maximum aan punten binnenhaalt dat er voor je te halen viel. Omdat boven de doelscore de punten toch niet meer stijgen, kan het zin hebben een hole te verlaten zodra verder spelen niets meer oplevert. Let wel: dat geldt zoals beschreven voor de laatste hole en voor wat Regel 21.1e aangeeft over het maximum voor die hole.

Zusterspelvormen uit dezelfde Regel

Stableford staat niet alleen in Regel 21. De Regel beschrijft vier individuele spelvormen, waarvan drie vormen van strokeplay met een afwijkende manier van scoren. Naast stableford zijn dat maximum score, waarbij de score per hole wordt gemaximeerd, en par/bogey, waarbij je de holescore bijhoudt zoals bij matchplay: win je de hole of verlies je hem. Daarnaast beschrijft Regel 21 three-ball matchplay, waarin drie spelers tegelijk elk een individuele match tegen de andere twee spelen, met één bal die in beide matches wordt gebruikt. Het onderscheid tussen matchplay en strokeplay in het algemeen is eerder op deze site behandeld bij matchplay of strokeplay.

Pak je kaart er alvandaag bij

Zit er van het weekend een stableford-wedstrijd in de kalender, pak dan vóór de afslag je scorekaart erbij. Kijk per hole naar de vastgestelde doelscore en naar wat er moet staan als een hole geen punten oplevert. Dan weet je op de baan precies wanneer je een hole mag loslaten en wanneer je een fout verplicht bent te herstellen. Wie daarna nog de puntenwaarden wil nakijken, opent Regel 21.1b en leest de tabel na naast de stroke index van de baan van die dag.